مریم دوستت دارم...

به نام خــــــداوند عــــشق افــــرین کــه عــشــق را درون سرشــت آفرید

دلــــــم اتــــش گــــرفته از غــم یار کــه ای زیــبا، نظر برما نــــگــهــدار

دلــــم اتش گرفته از چــــه ســــوزم تــو لبخندی زنــی لعــلت بــــبوسم

بــبیــنم مــن تورا صــبــحــگاهــان کــه با عــشــوه بیایی در خـــیابــان

چــنــان مــســتــم کند لیلی پرستی کــه از آهــم بسوزد ملک هــســـتی

هــــــــزاران راز را از تـــــــو نهفتم ولــی در گوش تو ایــنـگونه گــفتــم

در ایـــن کشور با تو سفر کردم و پویی بــدان دلیل کاین سـفــر تنها تو بودی

ز لیلی تا به مجنون یک مایل فرق است تو دانی که چرا دل از من ســـرد است؟

بــــه عشق یار بــی وفا میخوانم درس کــه در آینده شوم برای خــود شــخص

ببخشا یار مـن!چــون زیــن ربــاعــی نــدارد در ذهــن تــو هیــچ زیــبایـی

ببخشا کــه قالب شعر گشت فرامــوش کزیــن عشقت گشتم مست و بی هوش

چه گویم؟ از که گویم ؟وز کـه جــــویم؟ که درین جــهان پــربلا تنها تــو پــویم

زعــــشقت هربــــــار مصراعی بگویم نــظــر بــرتــو کــنــم از نــو بــرویم

بــــدانم کــه شــعــرم نــــدارد اوزان بــبــخش ای یــار من را بـدیــن سان

کــیــن شـعر راتنــــــها نــوشـتـــم دلــم را با سـعــدی و سهراب ســرشتم

یارا چــــــــو در شعرم فکری نـــمایی مــــرا مجنون و مدهوش تــو یــابــی

بــه امــید جوابت ماندم، ای مــاه نابم که عــشق تو دمــادم بـــــــــرده تابم